گاهی اوقات آدمیزاد با خودش فکر میکنه که من چمه؟ چرا توی این زمینه خاص موفق نیستم؟ همیشه درگیرم؟ نتیجه اونی که باید نیست؟
همینطوری هییییییی درگیری تا یه موقعیتی پیش میآد که یکی از دوستای صمیمیت دلیل اونو بهت میگه یا نمونه جالبترش وقتیه که دوستای صمیمیت یه چیزو نمیبینن یا براشون مهم نیست! ولی بدون هیچ پس زمینه ای، یکی دیگه از دوستات که اصلا انتظارشو نداری باهاش راجع به اون موضوع صحبت کنی و اصلا فکرشم نمیکنی که ممکنه اون موضوع براش مهم باشه، بهت زنگ میزنه و میره سر همون مطلبی که تو توش گیری!! اینجاست که آدم میگه: جل الخالق
امروز یکی از این اتفاقات برام افتاد
موضوع راجع به پس زمینه فکری هر آدم و اثرات اون روی رفتارای اجتماعی آیندش بود. که اون آدم من بودم. تنها کاری که این دوست کرد این بود که یه سری از احساساتش نسبت به من (که اصلا هم حس های خوبی نبودن) رو از اول آشناییمون تا الان، بهم گفت. مثلا گفت که توی فلان برخورد اینطوری بودی و من خیلی خیلی ترسیدم! (راستش من سعی میکنم لولو خور خوره نباشم اما ظاهرا گاهی اوقات هستم) یا گفت توی فلان مهمونی اون برخوردت خیلی قشنگ بود ولی بعدش که اون کارو کردی حالم بد شد! یا میگفت که تو یه زمانی توی توهّم فلان چیز بودی و الانم هستی! . . . و نمونه های اینطوری
کاری ندارم که همه حرفاش درست بود یا نه ولی
میگن دوست باید آینه تمام نمای دوستش باشه. اما الان یه جوری شده یا شدیم که زیاد به کار دوستامون کار نداریم. چرا؟ چون میگن حریم خصوصی آدما رو باید رعایت کرد. یا تا وقتی کسی ازت چیزی نپرسیده، چیزی نگو! یا به تو چه که فلانی چیکار میکنه؟
یه جورایی راست میگن (حتما میدونی مصداقاشو) و یه جورایی هم نه. یه مثال نقض برای حرفای این دسته از آدما همینیه که امروز برای من اتفاق افتاد. بعد از اینکه این دوست اون حرفا رو به من زد، تنها اتفاقی که علاوه بر یه مقدار خود آگاهی برای من افتاد، علاقه بیشتری بود که بهش پیدا کردم. یکی از دلایل این علاقه بیشتر این بود که اون دوست اون حرفا رو به سه دلیل ممکنه به من زده باشه: خودش برای خودش مهمه، من براش مهمم، هم خودش و هم من براش مهمیم. (دلیل دیگه؟) هر سه این حالات با ارزشن و قابل تقدیر
:-)
