Marriage :-O

نمی دونم اشکال از خیلی از ماهاست یا از اینا؟

موضوع اینه که توی دانشکده ما کم میتونی دختر و پسری رو پیدا کنی (انگشت شمار) که آمریکایی یا اروپایی یا چینی یا . . . باشه و در حال گذروندن دوره فوق لیسانس یا دکتراش باشه و مجرد باشه!!! (آمریکاییا و اروپاییاش آمار بدن اگه جایی که اونا هستن اینطوری نیست) یعنی دقیقا همون چیزی که توی ایران خیلی میبینیم! یا توی دانشجوهای ایرانی ای که اینجا هست. مثلا ماها، پونزده نفر ایرانییم، که شش تا متاهل تومونه، یعنی نه (9) تا مجرد!!! ولی این آمریکاییا . . . کلا پایه ازدواجن. کاری ندارم که ازدواجاشون موفقه یا نه؟ منظورم اولین ازدواجه و اون وقتی که آدمیزاد فکر میکنه که دیگه آمادست و انجامش میده. حالا بعدش چه اتفاقی میافته یه موضوع دیگست

مسایل اقتصادی مسلما تاثیر داره و تاثیرشم خیلی مهمه تو این موضوع. اما من آدمایی رو میبینم (توی ایران) که از لحاظ مالی کاملا تامینن ولی با وجود اینکه مثلا سنشون رسیده به بیست و پنج و شش و بالاتر، بازم تن به ازدواج نمیدن! چرا؟

حتی بعضی از روانشناسا توی ایران هم میگن هر چی دیرتر بهتر

ازدواج یه امر طبیعی هر آدمیزاده که به سن بلوغ، اول جسمی و بعد عقلی، میرسه. پس، خیلییامون یه چیزیمون میشه. یه حدسایی میزنم ولی هنوز مطمئن نیستم چی؟

پ.ن.: عکس تزیینیه

:-D