GPS, A Trip and Diet

چند وقت پیش یک ایمیل داشتم که توش چند تا اختراع آدمیزاد که خیلی تاثیر گذار بودن رو آورده بود

یکی از این اختراعات سیستم مکان یاب (جی پی اس) بود

من تا امروز از جی پی اس استفاده نکرده بودم. امروز قرار بود برم مرکز ایالتمون اینا و اقدام کنم برای گرفتن کارت امنیت اجتماعی (یه چیزی مث کارت ملی خودمون) که لازمه برای انجام دادن یه سری کارا

یه ماشین کرایه کردم و جی پی اس یکی از رفیقا رو هم گرفتم. آخه تو مملکت اینا هر چیزی یه قیمتی داره، وقتی میخریش میبینی بیشتر ازت گرفت، میگی چته؟ میگه این تکسه (مالیاته)، بعد میگی خب فلان چیز هم باید روش باشه دیگه؟ ها؟ میگه اگه فلان چیز رو میخوای باید اینقدر اضافه بدی! اککهی!! نامرد! بعد جالب هم اینه که مثلا قیمت رو میده نه دلار و نود و نه سنت که یعنی خیلی کمه. حتی از ده دلار هم کمتره. چیزی نیست که! (توی مملکت اینا روشهای خر کردن مردم خیلی کاربرد داره و ظاهرا، مطمئن نیستم هنوز، جواب هم میده. یکیش همین چاقی و مبارزه با چاقی و ایناست که الان توی ایران هم مد شده. بجای مثل آدمیزاد غذا خوردن و ورزش (غیر از موجوداتی که ژنتیک آب هم بخورن چاق میشن. اینجور موجوداتی داریم دیگه. نه؟ مث خود من!)، هی چربی فلان چیزو میارن پایین و فلان چیز رو بدون قند میدن دست مردم در صورتی که از اونور انقد آشغال پاشغالای صنعتی-شیمیایی دیگه میکنن توش که میشه بدتر از اون مثلا ماست پر چرب اولیه!!) . . . از جی پی اس به تغذیه هم میشه رسید! به این میگن اختراع. حال کن

خلاصه این ماجرای جی پی اس هم همینطوری شد و منم از دوستم گرفتم

آقا خیلی باحاله. یعنی گاگول گاگول هم که باشی، عین بچه آدم (البته اگه حرفشو گوش کنی) میرسونت سر مقصدت. امروز بود که بعد عمری معنی یکی از این چند تا اختراع که زندگی بشر رو عوض کرد رو فهمیدم

اونوقت هی بگو ارتش آمریکا یه چیزیش میشه! به این مااااهی! منو مث هلو رسوند اونجایی که میخواستم

علاقمندان به هنرهای بصری: عکسای این سفر! سه چهار ساعته توی فیس بوک هست