اونایی که ریاضی مهندسی خوندن، یا کلا ریاضی رو تا یه جاهایی خوندن (احتمالا) میدونن وقتی آدم بخواد بعد از شش سال دوباره بخواد بشینه با آقایان بسل، لاپلاس، فوریه و ... سر و کله بزنه، یه مقدار (نیم کیلو هم یه مقداره و یک تن هم یک مقدار!) سختشه. بعد از مدتها دوری از درس و مشق و ... امروز امتحان میان ترم ریاضیات پیشرفته (شامل معادلات دیفرانسیل، ریاضی مهندسی و ... همه برای میان ترم) داشتم! زیاد فرصت نکردم برای امتحان بخونم (درس خوندن یادم رفته! بیخود نیست میگن نذارین بین مقاطع تحصیلیتون زیاد فاصله بیافته)، بنابراین مجبور شدم برای یکی دو تا از سوالا همون سر جلسه یه وقتی بذارم و بخونم و جواب! بدم
آقایونی که ذکرشون رفت، توی فاصله زمانی اواسط قرن هجده تا اواسط قرن نوزده میلادی توی این دنیا می تاختن. نوابغی بودن در نوع خودشون. وقتی داشتم درسو میخوندم خودمو یه کم گذاشتم جای اونا! (چه کار احمقانه ای) هی داشتم با خودم فکر میکردم که اینا چجوری به ذهن این موجودات رسیده و باز کی اومده کاربرد اینا رو توی حل پاره ای ها و ... پیدا کرده؟ شاید هم کار خودشون بوده
خلاصه که هر چی بیشتر خوندم، دیدم که حل عددی معادلات داره جذابتر و جذابتر میشه! و اینجا بود که: درود بر روح پدر و مادر سازنده های ماشین حسابهای امروزی و البته ارواح خودشون
پ.ن.: دلیل نخوندنمو بعدا میگم